Hayatımız boyunca birçok insan tanırız. Bazılarıyla aynı ortamda bulunur, bazılarıyla yollarımız kesişir. Bazı insanları ise hiç tanışmadan, yalnızca ekranlardan takip ederiz. Ama öyle insanlar vardır ki yaptıkları iş, samimiyetleri ve hayata bakışlarıyla farkında olmadan hayatımızda güzel bir yer edinirler.
Benim için Emre Buga da o insanlardan biri.
Kendisini ilk olarak tv100 ekranlarında haber sunarken izlemeye başladım. Akşam haberlerini takip etmek benim için zamanla güzel bir alışkanlık haline geldi. Özellikle onun sunduğu haberleri kaçırmamaya özen gösteriyorum. Haberleri aktarış biçimi, ekrandaki doğal duruşu ve izleyiciyle kurduğu iletişim her zaman dikkatimi çekti.
Zaman içerisinde yalnızca haber sunuculuğunu değil, mutfaktaki çalışmalarını da ilgiyle takip etmeye başladım.
Aslında beni en çok etkileyen şey, bir insanın farklı alanlarda kendini gösterebilmesi ve yaptığı işe duyduğu sevgiyi karşı tarafa hissettirebilmesiydi.
Emre Buga'yı haber sunarken izlemek başka, mutfakta yemek hazırlarken görmek bambaşka bir keyif. Çünkü mutfakta yalnızca yemek yapılmıyor. Emek, sabır, yaratıcılık ve sevgi de o yemeklerin bir parçası oluyor.
Onun yemek programlarını izlerken bazen kendi kendime düşünüyorum. Acaba ben de bir gün mutfağa girip böyle güzel yemekler hazırlayabilir miyim? Yeni tarifler öğrenebilir, farklı lezzetler deneyebilir miyim?
Neden olmasın?
İnsan bazen hiç beklemediği birinden ilham alabiliyor. Ben de bir gün Emre Buga gibi mutfakta kendimi geliştirmek, yemek yapmanın inceliklerini öğrenmek ve hazırladığım yemeklerle insanların yüzünde güzel bir gülümseme oluşturmak istiyorum.
Çünkü bana göre yemek yapmak yalnızca karın doyurmak değil, aynı zamanda insanlara sevgiyle dokunabilmenin yollarından biri.
Bir insanı örnek almak, onunla aynı hayatı yaşamak istemek değildir. Onun güzel bulduğun yönlerinden ilham alarak kendi yolunu çizmektir.
Ben de hayatım boyunca buna inandım.
Hayatı Duymak, Hissetmek ve Vazgeçmemek
Ben işitme engelli bir bireyim. İşitme cihazım sayesinde duyabiliyor, konuşabiliyor ve insanlarla iletişim kurabiliyorum. Hayatımda zaman zaman zorluklarla karşılaştım. Ama hiçbir zaman hayallerimden vazgeçmek istemedim.
Çünkü insanın hayatında bazı şeyler değişebilir, bazı kapılar kapanabilir. Önemli olan kendimize yeni kapılar açabilmek ve yaşamın güzelliklerini keşfetmeye devam edebilmek.
Bugün havalimanında çalışıyorum. Aynı zamanda köşe yazarlığı yapıyor, podcast yayıncılığıyla ilgileniyor ve kendimi farklı alanlarda geliştirmeye çalışıyorum.
İşitme engelli olmam, hayallerimin önünde bir sınır olsun istemiyorum. Aksine, öğrendiğim her yeni şeyin ve başardığım her küçük adımın benim için ayrı bir anlamı var.
Belki bazı sesleri herkes gibi duyamıyorum ama insanların samimiyetini, sevgisini ve güzel niyetlerini hissedebiliyorum.
Emre Buga'yı takip ederken de bunu düşünüyorum. Bir insanın farklı alanlarda kendini geliştirebilmesi, yeni şeyler denemesi ve yaptığı işten keyif alması bana cesaret veriyor.
Ben de yalnızca bugün yaptıklarımla sınırlı kalmak istemiyorum. Yazmaya, öğrenmeye, üretmeye ve hayatın bana sunduğu yeni deneyimlere açık olmaya devam etmek istiyorum.
Belki bir gün mutfakta da kendime yeni bir yol açarım. Kim bilir, belki bugün izleyerek öğrendiğim bir tarifi yarın kendi ellerimle hazırlarım.
Bazen insanın yeni bir hayale başlaması için tek ihtiyacı olan şey, bir başkasının o işi severek yaptığını görmektir.
Küçük Bir Beğeni, Güzel Bir İletişim
Geçtiğimiz günlerde benim için güzel ve unutulmaz bir gelişme yaşandı.
Uzun zamandır severek takip ettiğim Emre Buga'nın sosyal medyada bir paylaşımımı beğendiğini gördüm.
Belki başkaları için sıradan bir beğeniydi ama benim için gerçekten çok anlamlıydı. Çünkü insan, değer verdiği ve kendisine örnek aldığı birinin kendisini fark etmesine ister istemez seviniyor.
Ben de kendisine içimden geldiği gibi bir mesaj yazdım. Kim olduğumu, işitme engelli olduğumu, hayatımdan küçük bir kesiti ve kendisini neden severek takip ettiğimi anlattım.
Açıkçası bu kadar güzel bir karşılık alacağımı düşünmemiştim.
Bana çok memnun olduğunu söyledi, teşekkür etti ve bir gün birlikte kahve içmeyi kendisinin de isteyeceğini ifade etti.
Bu cevap beni gerçekten mutlu etti.
Bazen insanları uzaktan tanırken nasıl biri olduklarını merak ederiz. Ekranda gördüğümüz samimiyetin günlük hayatta da karşılığını bulmasını isteriz. Emre Buga ile kurduğum bu kısa iletişim, onunla ilgili hissettiğim güzel düşünceleri daha da anlamlı hale getirdi.
Elbette bir insanı birkaç mesajla tamamen tanımak mümkün değil. Ama küçük bir nezaketin bile karşı tarafta ne kadar güzel bir iz bırakabildiğini görmek mümkün.
Benim için bu iletişimin en değerli tarafı da buydu.
Üstelik kendisine bir köşe yazımda ondan bahsetmek istediğimi söylediğimde buna da olumlu yaklaştı.
İşte şu anda okuduğunuz bu satırların ortaya çıkmasının nedenlerinden biri de o güzel iletişim.
Bir Gün Aynı Mutfakta
Bir gün Emre abiyle yüz yüze tanışmayı, kahve eşliğinde sohbet etmeyi çok isterim.
Hatta fırsat olursa birlikte mutfağa girip ondan birkaç tarif öğrenmek, yemek hazırlarken nelere dikkat ettiğini dinlemek benim için çok güzel bir deneyim olur.
Belki ilk denememde onun kadar başarılı bir yemek hazırlayamam. Belki mutfakta küçük hatalar yaparım. Ama öğrenmenin en güzel tarafı da bu değil mi? Denemek, hata yapmak, yeniden başlamak ve zamanla gelişmek.
Ben insanlarla kurulan güzel bağların hayatımıza değer kattığına inanıyorum.
Bazen bir sohbet yeni bir düşüncenin, bazen bir karşılaşma güzel bir dostluğun başlangıcı olabilir.
Emre abiyle de zaman içerisinde böyle doğal ve güzel bir dostluk kurabilmeyi isterim. Elbette dostluk karşılıklı tanımakla, zamanla ve güvenle gelişir. Benim için önemli olan, bu güzel iletişimin içtenliğini koruyabilmek.
Çünkü insanın hayatında yalnızca başarılarıyla değil, karakteriyle ve yaklaşımıyla da örnek aldığı kişilerin olması çok kıymetli.
İlham Vermek İçin Büyük Şeyler Yapmak Gerekmiyor
Bu yazıyı kaleme alırken amacım yalnızca sevdiğim bir ekran yüzünden bahsetmek değil.
Aynı zamanda hayranlık duyduğumuz, kendimize örnek aldığımız insanlara güzel düşüncelerimizi söylemekten çekinmememiz gerektiğini anlatmak istiyorum.
Günlük hayatın koşuşturması içerisinde bazen birbirimize teşekkür etmeyi, güzel bir söz söylemeyi ya da birinin hayatımıza kattığı değeri ifade etmeyi unutuyoruz.
Oysa bazen küçücük bir davranış, karşımızdaki insanın gününü güzelleştirebilir.
Emre Buga'nın benimle kurduğu iletişim bana bunu yeniden hatırlattı.
Belki kendisi için birkaç cümlelik sıradan bir mesajdı. Ama benim için güzel bir hatıra oldu.
İnsanların birbirini anlamaya, dinlemeye ve desteklemeye ihtiyaç duyduğu bir dünyada nezaketin değerini unutmamamız gerektiğini düşünüyorum.
Özellikle benim gibi hayatında farklı zorluklarla karşılaşmış insanlar için bazen güzel bir söz, yeni bir şey öğrenme isteği ya da birinin gösterdiği samimiyet çok anlamlı olabiliyor.
Hepimizin farklı hikâyeleri var. Kimimiz bir hayalin peşinden koşuyor, kimimiz yeniden başlamaya çalışıyor, kimimiz de kendi yolunu bulmak için çabalıyor.
Ama hepimizin ortak bir ihtiyacı var: Anlaşılmak, değer görmek ve umut etmek.
Ben de kendi hikâyemde karşılaştığım güzellikleri paylaşmayı seviyorum.
Çünkü güzel insanların, güzel davranışların ve güzel hikâyelerin daha fazla konuşulması gerektiğine inanıyorum.
Son Söz: Bir İnsanın Hayatına Güzel Bir İz Bırakmak
Sevgili Emre abi,
Belki bir gün bu satırları sen de okursun.
Seni uzun zamandır severek takip eden biri olarak yaptığın işlere duyduğum saygıyı, bana verdiğin ilhamı ve seninle kurduğum kısa ama güzel iletişimin benim için ne kadar anlamlı olduğunu paylaşmak istedim.
Ben hayatım boyunca insanlara içtenlikle yaklaşmaya, güzel dostluklar kurmaya ve kendimi geliştirmeye çalıştım. İşitme engelli olmama rağmen hayallerimden vazgeçmeden yoluma devam ediyorum.
Senin hem haber ekranlarında hem de mutfakta yaptığın çalışmaları izlemek bana yeni şeyler öğrenmenin, farklı alanlara ilgi duymanın ve insanın sevdiği işi yapmasının ne kadar değerli olduğunu hatırlatıyor.
Umarım sen de hayatın boyunca yaptığın işlerden keyif almaya, yeni başarılar elde etmeye ve insanlara ilham vermeye devam edersin.
Bir gün aynı masada kahve içip sohbet edebilirsek çok mutlu olurum. Belki birlikte mutfağa girer, güzel bir yemek hazırlar ve o günün hatırasını yıllar sonra gülümseyerek anarız.
Ama her şeyden önce, bana gösterdiğin nezaket için teşekkür etmek istiyorum.
İnsan bazen bir başkasının hayatında ne kadar güzel bir iz bıraktığını fark etmeyebilir. Oysa içtenlikle söylenen bir söz, gösterilen küçük bir ilgi ya da paylaşılan bir gülümseme, birinin hayatında hiç unutulmayacak bir hatıraya dönüşebilir.
Sevgili okuyucularım,
Bu yazıdan geriye yalnızca Emre Buga'nın hikâyesi değil, hepimiz için küçük bir hatırlatma kalsın istiyorum.
Hayatta kim olduğumuz, hangi işi yaptığımız ya da ne kadar tanındığımız kadar, insanlara nasıl davrandığımız da önemlidir.
Birbirimize ilham vermekten, güzel sözler söylemekten ve yeni hayaller kurmaktan vazgeçmeyelim.
Engellerimiz, yaşadığımız zorluklar ya da geçmişte karşılaştığımız hayal kırıklıkları geleceğimizi belirlemek zorunda değil.
Hepimizin öğreneceği yeni şeyler, tanıyacağı güzel insanlar ve gerçekleştirmeyi bekleyen hayalleri var.
Ben bugün hâlâ öğreniyorum, hayal kuruyorum ve hayatın karşıma çıkaracağı güzel insanlara inanıyorum.
Çünkü ben hayatı yalnızca duyabildiğim seslerle değil, hissedebildiğim güzelliklerle de yaşamayı öğrendim.
Ve inanıyorum ki insanın kalbinde sevgi, içinde umut ve öğrenmeye devam etme isteği varsa, hayat her zaman yeni bir başlangıca yer açar.
Sevgiyle, umutla ve güzel yarınlara inanarak…
Metin Gürkan Gündoğdu
Göktürk Dergisi – Köşe Yazarı