Bazı insanlar hayatı düz bir yol sanır. Oysa gerçek hayat, inişleri ve çıkışlarıyla bizi her gün yeniden şekillendirir.

Hepimiz bir gün hayal kırıklığı yaşarız. Güvendiğimiz birinin sessizliğiyle karşılaşırız, emek verdiğimiz bir ilişkinin sona erişine tanık oluruz ya da yıllarca unutamayacağımız birkaç cümle duyarız. O anlarda sadece kalbimiz değil, kendimize olan inancımız da sarsılır.

Bir zamanlar bana şöyle bir cümle söylenmişti:

"Sen dengeyi kuramıyorsun."

Uzun süre bu sözün üzerinde hep düşünüyorum.

Acaba gerçekten denge kuramıyor muydum?

Sonra kendime şu cevabı verdim...

Belki de benim dengem, herkesin anladığı denge değildi.

Ben herkese aynı mesafede duran biri olamadım.

Çünkü ben, herkese aynı sevgiyi verebilen bir insan değilim.

Benim hayatımda bazı insanlar sadece bir isim değildir. Onlara değer veririm, emek veririm, varlıklarını önemserim. Güven duyduğum insanlara sevgimi de, sadakatimi de, ilgimi de içtenlikle gösteririm.

Belki bazı insanlar bunu fazla bulabilir.

Belki bazıları bunu yanlış anlayabilir.

Ama ben sevgiyi hesaplayarak yaşayan biri olmadım.

Çünkü bana göre sevgi, ölçülerek verilen bir duygu değildir.

Elbette bunun da bir dengesi vardır.

Artık şunu çok iyi biliyorum ki; sevgi kadar, karşımızdaki insanın sınırlarına saygı göstermek de bir dengedir. Değer vermek kadar, gerektiğinde geri çekilebilmek de olgunluğun bir parçasıdır.

Hayat bana bunu öğretmeye çalışıyor.

İnsan bazen kendi içinde sessiz bir mücadele verir. Kimse bunu fark etmez. Gülümser, çalışır, günlük hayatına devam eder. Oysa içinde, her gün biraz daha toparlanmaya çalışan görünmez bir savaş vardır.

Kimse alkışlamazken yoluna devam edebilmek...

Kimse omzuna dokunmazken yine de umut taşıyabilmek...

Kimse "Başaracaksın." demese bile kendi sesine güvenebilmek...

İşte gerçek güç biraz da budur.

Bugün geriye baktığımda, bana en çok acı veren günlerin aynı zamanda bana en değerli dersleri verdiğini görüyorum.

Hayat bana sadece güçlü olmayı değil, dengeyi de öğretecek elbette bir gün.

Sevmenin bir denge olduğunu...

Özlemenin bir denge olduğunu...

Susmanın bile bazen bir denge olduğunu...

Ama bir şeyi hiçbir zaman değiştirmek istemiyorum.

Ben, herkese göre biri olmak istemiyorum.

Çünkü ben herkese ait bir insan değilim ve herkese göre özel bir insanım. Bazı insanlar bana bunu diyor; ‘’ Sen çok özel bir insansın, bunun değerini kıymetini bil’’ diyorlardır.

Ben, hayatıma giren ve kalbimde yer edinen özel insanlara sevgisini esirgemeyen bir insanım.

Belki bu yüzden bazen kırılıyorum. Belki bu yüzden bazen yalnız kalıyorum.

Ama yine de sevgimin samimiyetinden vazgeçmiyorum.

Çünkü insanı değerli yapan, herkese aynı görünmesi değil; doğru insanlara kalbini gerçekten açabilmesidir.

Ve ben inanıyorum ki...

Hayatın en güzel dengesi, kendin olmaktan vazgeçmeden büyüyebilmektir.

Sevgilerimle,

Metin Gürkan Gündoğdu