İlişkiler çoğu zaman “öteki” ile ilgili zannedilir. Onun ne yaptığı, ne söylemediği, neden değişmediği… Oysa ilişkiler, sandığımızdan çok daha fazla kendimizle ilgilidir. Karşımıza çıkan her insan, bize bir şey öğretmek için hayatımıza girer. Bazen sevgiyi, bazen sınırı, bazen de vazgeçmeyi.
İlişkilerde yaşadığımız kırılmaların çoğu, karşımızdakinin davranışlarından değil; bizim beklentilerimizden doğar. Sevildiğimizi hissetmek isteriz ama nasıl sevilmek istediğimizi söylemeyiz. Anlaşılmak isteriz ama kendimizi açıkça ifade etmeyiz. Sonra da “beni anlamıyor” diye hayal kırıklığı yaşarız. Oysa kişisel gelişim, başkasını değiştirmeye çalışmaktan çok, kendimizi fark etme cesaretidir.
Bir ilişkide sürekli aynı döngüyü yaşıyorsak, orada artık şanssızlıktan değil, bilinçaltı bir seçimden söz etmek gerekir. Aynı tip insanlara çekilmek, aynı yaraları yeniden yaşamak tesadüf değildir. Çünkü insan, tanıdık olana yönelir; sağlıklı olana değil. Kişisel gelişim tam da bu noktada devreye girer: “Ben neden bunu seçiyorum?” sorusunu sorabildiğimiz anda.
Sağlıklı ilişkiler, iki yarımın birbirini tamamlamasıyla değil; iki bütünün yan yana durabilmesiyle oluşur. Kendini tanımayan, sınırlarını bilmeyen, ne istediğini netleştirmeyen biri için ilişki çoğu zaman bir kaçış alanına dönüşür. Oysa ilişki, eksikliği kapatma yeri değil; paylaşım alanıdır.
En güçlü ilişki becerilerinden biri, “hayır” diyebilmektir. Çünkü hayır demek, sevgisizlik değil; kendine sadakattir. Kendine sadık olmayan birinin, başkasına sağlıklı bir bağ sunması mümkün değildir. Sevgi, kendini feda etmekle değil; kendini koruyarak büyür.
Belki de ilişkilerdeki asıl mesele şudur: Karşımızdakini ne kadar sevdiğimiz değil, kendimizle ne kadar dürüst olduğumuz. Çünkü kendimizle kurduğumuz ilişki değişmeden, başkalarıyla kurduklarımız da değişmez.
İlişkiler bize ayna tutar. O aynaya bakma cesaretini gösterdiğimizde ise sadece ilişkilerimiz değil, hayatımız da dönüşür.
