Bence insan en çok kendisini yargılamayacak birine içini anlatmak ister.
Çünkü herkes dinler gibi yapabilir ama herkes anlayamaz. İnsan bazen akıl veren birini değil, sadece gerçekten dinleyen birini arar. İçindeki kırgınlıkları, korkuları, hayallerini ve umutlarını anlatırken rahat hissedebileceği birini…
Hayatın içinde birçok insanla karşılaşıyoruz. İş yerinde, okulda, sokakta ya da sosyal medyada yüzlerce insan görüyoruz. Ama bunların kaç tanesine gerçekten içimizi açabiliyoruz?
Bence çok azına…
Çünkü insan içini herkese anlatamaz. Bazı duygular vardır ki onları paylaşmak için güven gerekir. Güven ise kolay oluşan bir şey değildir. Bazen yıllarca tanıdığınız birine anlatamadığınız şeyi, sizi gerçekten anlayacağını hissettiğiniz birine birkaç dakikada anlatabilirsiniz.
İnsan aslında en çok, kendisini olduğu gibi kabul eden kişiye içini anlatmak ister.
Çünkü hepimizin kusurları var. Hepimizin kırıldığı günler, başarısız olduğu anlar ve kimseye göstermediği tarafları var. İnsan bunları anlatırken karşısındaki kişinin onu değiştirmeye çalışmasını değil, anlamasını ister.
Bazen düşünüyorum da…
İnsanların çoğu konuşacak insan bulamıyor değil, anlayacak insan bulamıyor.
Bu yüzden birçok kişi duygularını içine atıyor. Gülümsüyor, günlük hayatına devam ediyor ama içinde taşıdığı yükleri kimse bilmiyor. Çünkü herkes güçlü görünmeye çalışıyor.
Oysa güçlü olmak her şeyi tek başına taşımak değildir.
Bazen güçlü olmak, "Ben iyi değilim" diyebilmektir.
Bence insanın hayatında onu gerçekten dinleyen bir kişinin olması büyük bir şans. Çünkü bazı insanlar bir cümleyle bile insanın yükünü hafifletebilir. Sadece dinleyerek, sadece yanında olarak…
Belki de bu yüzden insanlar hayatları boyunca gerçek dostluklar arıyor. Çünkü insanın kalbine iyi gelen şeylerden biri de anlaşılmaktır.
İnsan bazen ailesine anlatmak ister, bazen bir dostuna, bazen de sevdiği birine…
Aslında insanın en çok içini açmak istediği kişilerden biri de sevdiği insandır.
Çünkü insan sevdiği kişiden sadece sevgi beklemez. Aynı zamanda anlaşılmak, dinlenmek ve olduğu gibi kabul edilmek ister.
Fakat bir insanı sevmek kolay değildir. Hele ki gerçekten seviyorsanız…
İnsan bazen içindeki duyguları anlatmak ister ama kelimeler yetersiz kalır. Kalbinizde büyüyen bir sevgi vardır ama onu nasıl anlatacağınızı bilemezsiniz. Çünkü sevmek sadece hoşlanmak değildir. Sevmek bazen bir insanı düşünürken gülümsemek, onun mutlu olmasını istemek, yanında olmayı hayal etmek ve hiçbir karşılık beklemeden değer verebilmektir.
Ben bazen düşünüyorum…
Bir insanı sevmek insana güç verir mi?
Bence verir.
Çünkü sevgi insanın içinde güzel duygular uyandırır. İnsan daha umutlu olur, hayaller kurar, geleceğe daha farklı bakmaya başlar. Sevdiği insanın varlığı bile bazen insanın yüzünü güldürmeye yeter.
Ama sevmenin zor tarafları da vardır.
Çünkü insan sevdiği kişiye karşı içindekileri saklamak istemez. Kalbinde olanları anlatmak, duygularını paylaşmak ister. Ama aynı zamanda korkar da…
Ya kabul edilmezsem?
Ya beni anlamazsa?
Ya hayatımdaki en büyük hayal kırıklığını yaşarsam?
İşte insanı sessiz bırakan biraz da bu korkulardır.
Çünkü bazı duygular kolay söylenmez. İnsan bazen kaybetmekten korktuğu için susar. Belki arkadaşlığını kaybetmek istemez, belki de karşısındaki insanın hayatından tamamen çıkmasından korkar.
Ama ne olursa olsun, bence gerçekten sevebilmek bile güzel bir duygudur.
Çünkü herkes sevebilir ama herkes kalbinin en temiz yerinden sevmeyi başaramaz.
Bir insanı sevmek bazen kavuşmak değildir.
Bazen uzaktan mutlu olmasını istemektir.
Bazen onun haberi bile olmadan dua etmektir.
Bazen de kalbinizde taşıdığınız güzel bir duyguya saygı duymaktır.
Ve insan ne kadar saklamaya çalışsa da, kalpten gelen bazı duygular hiçbir zaman tamamen kaybolmaz.
Belki her sevgi mutlu sonla bitmez.
Belki her duygu karşılık bulmaz.
Ama insanın gerçekten sevebilmiş olması bile bence hayatın en güzel duygularından biridir.
Çünkü bazı insanlar hayatımıza gelip geçer, bazıları ise kalbimizde iz bırakır.
Ve bazı duygular vardır ki, anlatılmasa bile insanın içinde yaşamaya devam eder.
Belki de bu yüzden insan, hayatta en çok sevdiği kişiye içini anlatmak ister.
Çünkü insan bazen sadece sevilmek değil, bütün duygularıyla birlikte anlaşılmak ister.
Ve bence bu hayatta herkese nasip olmayan en güzel duygulardan biri de budur.