Bence günümüz insanının en büyük alışkanlıklarından biri, iyiymiş gibi davranmak oldu.
Artık insanlar içindeki kırgınlığı saklamayı öğrendi. Kimse kolay kolay “iyi değilim” diyemiyor. Çünkü bu çağda herkes güçlü görünmek zorundaymış gibi hissediyor. O yüzden çoğu insan gerçek duygularını bir gülümsemenin arkasına saklıyor.
Bazen dışarıda yürürken insanların yüzlerine bakıyorum.
Kimi gülüyor, kimi sohbet ediyor, kimi kahkaha atıyor… Ama insanın aklına şu soru geliyor:
Gerçekten mutlu mu, yoksa sadece öyle görünmeye mi çalışıyor?
Çünkü artık insanlar duygularını eskisi gibi yaşayamıyor. İçine atan çok insan var. Kırıldığı halde belli etmeyen, yorulduğu halde susan, ağlamak istediği halde gülümseyen insanlar çoğaldı.
Belki de bu yüzden günümüzde herkes birbirine “iyiyim” diyor ama kimse gerçekten içini anlatmıyor.
Sosyal medya da bunu daha fazla büyüttü bence. İnsanlar artık gerçek hayatlarını değil, göstermek istedikleri hayatı paylaşıyor. Güzel fotoğraflar, mutlu anlar, filtrelenmiş hayatlar… Ama ekran kapandığında çoğu insan yine kendi sessizliğiyle baş başa kalıyor.
Bence insan bazen en büyük yalnızlığı kalabalığın içinde yaşıyor.
Çünkü anlaşılmamak insanı yoruyor. İçinde fırtına varken normal görünmeye çalışmak da ayrı bir yorgunluk bırakıyor insanda.
Bazı insanlar vardır…
Herkese moral verirler ama kendileri sessizce yorulurlar. Herkes onları güçlü sanır ama aslında en çok onların sarılmaya ihtiyacı vardır.
Hayat insanı bazen görünmeden kırıyor.
Kimisi çocukluğunu özlüyor, kimisi eski sevgisini, kimisi kaybettiği huzuru… Ama çoğu insan bunları anlatmıyor. Çünkü insanlar artık duygularını saklayarak yaşamaya alıştı.
En garibi de şu:
Bazı insanlar gerçekten gülüyor ama mutlu değiller.
Çünkü insan bazen çevresini üzmemek için bile güçlü görünmeye çalışıyor. İçindeki yorgunluğu belli etmeden yaşamaya devam ediyor.
Ben şuna inanıyorum:
Bir insanın yüzündeki gülümseme her zaman kalbinin mutlu olduğu anlamına gelmez.
Bazen insanlar sadece ayakta kalabilmek için gülümser.
O yüzden artık bir insanı sadece dışarıdan gördüğümüz haliyle değerlendirmemeliyiz. Çünkü herkesin içinde kimsenin bilmediği bir hikâye vardır.
Ve bazen en sessiz insanlar, en çok kırılmış olanlardır.
Ve bence insanın içinde biriken şeyler zamanla sessiz bir yorgunluğa dönüşüyor.
Kimse fark etmese bile insan kendi içinde eksiliyor bazen.
Bir şeylere kırılıyor, bazı insanlara güveni azalıyor, bazı duygularını kaybediyor. Ama yine de hayatına normal devam etmeye çalışıyor. Çünkü artık çoğu insan yaşadığı şeyi içine atarak büyüyor.
Eskiden insanlar daha çok konuşurdu sanki. Şimdi ise herkes susarak yaşamayı öğrenmiş gibi. Belki de insanlar anlaşılmayacağını düşündüğü için sessizleşiyor. Çünkü bazen derdini anlatmak bile insanı daha çok yorabiliyor.
Hayatın en zor taraflarından biri de bence budur:
İnsan kalabalığın içinde bile kendisini yalnız hissedebiliyor.
Bir ortamda herkes gülerken bile insanın içi sessiz olabilir. Kimse fark etmeden kendi düşüncelerinin içinde kaybolabilir. Çünkü bazı duygular dışarıdan görünmez. İnsan bazen en büyük savaşını kendi içinde verir.
Ben şunu fark ettim:
İnsanlar artık birbirlerinin yüzüne bakıyor ama ruhunu görmüyor.
Kimsenin kimseye gerçekten vakti kalmamış gibi. Herkes bir yere yetişmeye çalışıyor. Hayat hızlandıkça insanlar da birbirinden uzaklaşıyor. O yüzden artık samimi bir insan bulmak bile zor geliyor.
Bazen küçücük bir “nasılsın?” bile insana iyi gelebiliyor. Çünkü bazı insanlar gerçekten görülmek istiyor. Sadece dinlenmek, anlaşılmak ve içindekileri saklamadan konuşabilmek istiyor.
Ama günümüzde çoğu insan güçlü görünmeye çalıştığı için duygularını gizliyor.
Oysa insan robot değil.
Kırılır, yorulur, özler, bazen yalnız hisseder… Bunlar insan olmanın bir parçası.
Bence en güçlü insanlar, hiç üzülmeyen insanlar değildir. Üzüldüğü halde yeniden ayağa kalkabilen insanlardır. Çünkü hayat herkesi bir şekilde yoruyor. Kimisini geçim derdi, kimisini yalnızlık, kimisini de geçmişte yaşadığı şeyler…
Ama buna rağmen insanlar yaşamaya devam ediyor. İşte bence gerçek güç burada.
Bazı insanlar vardır, içi ne kadar kırık olursa olsun yine de kimsenin kalbini kırmamaya çalışır. Kendi acısını yaşarken bile başkasına iyi davranır. Bence dünyayı ayakta tutan insanlar da onlardır.
Hayat bazen insanın içindeki eski neşeyi alabiliyor. Ama insanın içinde küçücük de olsa bir umut kaldığı sürece tamamen kaybetmiş sayılmaz.
Belki bu yüzden bazı insanlar hâlâ güzel şeylere inanmak istiyor.
Gerçek dostluğa…
Samimiyete…
İçten bir sevgiye…
Çünkü insanın ruhunu gerçekten iyileştiren şey para değil. Anlaşılmak, değer görmek ve kendisini yalnız hissetmemek…
Ben hâlâ iyi insanların olduğuna inanmak istiyorum. Çünkü insan tamamen kötü bir dünyaya inansa yaşamaktan da yorulur.
Ve belki de bu yüzden her gülümseyen insan mutlu değildir…
Ama yine de bazı insanlar, içindeki bütün yorgunluğa rağmen hayata gülümsemeye devam eder.